Ciężki dym czy fontanny iskier na pierwszy taniec

Pytanie o wybór między ciężkim dymem a fontannami iskier pada na niemal każdym spotkaniu przed weselem. Odpowiedź rzadko zależy od gustu, a prawie zawsze od sali. Poniżej wykładam, co decyduje w praktyce.

Ciężki dym: piękny, ale wymagający

Ciężki dym tworzy niską chmurę, która utrzymuje się przy podłodze przez trzy do czterech minut, czyli przez cały czas trwania jednego utworu. Parkiet znika, zostaje para młoda. Na zdjęciach daje głębię, której nie da się uzyskać inaczej.

Warunkiem jest brak ruchu powietrza. Klimatyzacja z mocnym nawiewem, wiatraki i otwarte drzwi rozwieją chmurę w kilkanaście sekund. W nowoczesnych salach z automatyczną wentylacją ktoś musi ją wyłączyć ręcznie na czas tańca, a w części obiektów hotelowych jest to technicznie niemożliwe, bo system obsługuje kilka sal naraz.

Drugie ograniczenie to czujki przeciwpożarowe. Przy prawidłowym ustawieniu ciężki dym nie dociera do czujników pod sufitem, bo trzyma się podłogi, ale w salach o niskich stropach ryzyko rośnie. Dlatego efekt zawsze zgłaszam obiektowi przed imprezą.

Fontanny iskier: odporne na warunki

Fontanny iskier to pirotechnika sceniczna o niskiej temperaturze. Wyrzucany tytan daje tak zwaną zimną iskrę o temperaturze około dwudziestu stopni, gasnącą w locie, więc nie niszczy sukni ani wykładziny. Po odpaleniu nie zostaje dym siarkowy ani zapach, więc sali nie trzeba wietrzyć.

Największą zaletą jest odporność na warunki. Strumień jest kierunkowy i nie zależy od ruchu powietrza, więc działa mimo przeciągu, pracującej wentylacji czy otwartych drzwi. W starszych salach z nieszczelną stolarką to często jedyny efekt, który ma sens.

Ograniczeniem jest wysokość. Nad najwyższym punktem strumienia potrzeba co najmniej metra wolnej przestrzeni, licząc od żyrandoli i dekoracji podwieszanych. W salach z niskim sufitem schodzę do niższych wyrzutni, a przy bardzo niskich wnętrzach rezygnuję.

Jak wybrać w praktyce

• Sala nowoczesna, wysoka, z wentylacją, którą da się wyłączyć punktowo — ciężki dym.
• Sala starsza, z przeciągiem i nieszczelnymi drzwiami — fontanny iskier.
• Hotel z rozbudowanym systemem przeciwpożarowym — fontanny, dym tylko po zgodzie działu technicznego.
• Niski sufit z podwieszanymi dekoracjami — dym, jeśli czujki są wysoko; w przeciwnym razie żadne z nich.
• Wesele plenerowe — wyłącznie fontanny, dym na otwartym powietrzu nie działa.

Można połączyć oba

Połączenie działa wyjątkowo dobrze: dym daje niską warstwę, a iskry punkt skupienia nad nią. Wymaga jednak kolejności. Najpierw wypuszczam dym, czekam, aż chmura się ułoży, i dopiero wtedy odpalam fontanny. Odpalenie obu naraz daje efekt gorszy niż każdy z nich osobno, bo iskry rozbijają układającą się warstwę.

Jeśli planujecie oba efekty, zamówcie je u jednej osoby. Synchronizacja wymaga kogoś, kto panuje nad kolejnością i wie, ile sekund trzeba odczekać.